GENÇLİĞE HİTABE

Saygıdeğer Efendiler, sizi günlerce işgal eden uzun
ve teferruatlı nutkum, nihayet geçmişe karışmış bir devrin hikâyesidir.
Bunda milletim için ve gelecekteki evlâtlarımız için dikkat ve uyanıklık
sağlayabilecek bazı noktaları belirtebilmiş isem kendimi bahtiyar
sayacağım.

Efendiler, bu nutkumla, millî varlığı sona ermiş sayılan büyük bir
milletin, istiklâlini nasıl kazandığını, ilim ve tekniğin en son
esaslarına dayanan millî ve çağdaş bir devleti nasıl kurduğunu anlatmaya
çalıştım.

Bugün ulaştığımız sonuç, asırlardan beri çekilen millî felâketlerin
yarattığı uyanıklığın eseri ve bu aziz vatanın her köşesini sulayan
kanların bedelidir.

Bu sonucu, 'Türk gençliğine' emanet ediyorum.



Ey Türk gençliği ! Birinci vazifen, Türk istiklâlini, Türk Cumhuriyeti'ni,
ilelebet muhafaza ve müdafaa etmektir.

Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegâne temeli budur. Bu temel, senin
en kıymetli hazinendir. İstikbalde dahi, seni bu hazineden mahrum
etmek isteyecek dahilî ve harici bedhahların olacaktır. Bir gün,
istiklâl ve Cumhuriyet'i müdafaa mecburiyetine düşersen, vazifeye
atılmak için, içinde bulunacağın vaziyetin imkân ve şerâitini düşünmeyeceksin!
Bu imkân ve şerâit, çok namüsait bir mahiyette tezahür edebilir.
İstiklâl ve Cumhuriyetine kastedecek düşmanlar, bütün dünyada emsali
görülmemiş bir galibiyetin mümessili olabilirler. Cebren ve hile
ile aziz vatanın bütün kaleleri zaptedilmiş, bütün tersanelerine
girilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil
işgal edilmiş olabilir. Bütün bu şerâitten daha elîm ve daha vahim
olmak üzere, memleketin dahilinde, iktidara sahip olanlar gaflet
ve dalâlet ve hattâ hıyanet içinde bulunabilirler. Hattâ bu iktidar
sahipleri, şahsî menfaatlerini, müstevlîlerin siyasi emelleriyle
tevhid edebilirler. Millet, fakr ü zaruret içinde harap ve bîtap
düşmüş olabilir.

Ey Türk istikbalinin evlâdı! İşte, bu ahval ve şerâit içinde dahi
vazifen, Türk istiklâl ve Cumhuriyetini kurtarmaktır! Muhtaç olduğun
kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur!

Gazi
Mustafa Kemâl ATATÜRK

GENÇLİĞİN ATATÜRK'E CEVABI

Ey Büyük Ata,

Varlığımızın en kutsal temeli olan, Türk İstiklâl ve Cumhuriyetinin
sonsuz bekçisiyiz. Bu karar, değişmez irademizin ilk ve son anlatımıdır.
İstikbâlde, hiçbir kuvvet bizi yolumuzdan döndürmeyecektir. Bizler,
bütün hızımızı senden, ulusal tarihimizden ve ruhumuzdaki sönmez
inanç ateşinden alıyoruz. Senin kurduğun güçlü temeller üzerinde
attığımız her adım sağlam, yaptığımız her atılım bilinçlidir. En
kıymetli emanetimiz olan, Türk İstiklâl ve Cumhuriyeti, varlığımızın
esası olarak, eğilmez başların, bükülmez kolların, yenilmez Türk
evlatlarının elinde sonsuza dek yaşayacak ve nesillerden nesillere
devredilecektir. İstiklâl ve Cumhuriyetimize kastedecek düşmanlar,
en modern silahlarla donanmış olarak, en kuvvetli ordularla üzerimize
saldırsalar dahi, ulusal birliğimizi ve yenilmez Türk gücünün zerresini
bile sarsamayacaktır. Çünkü, bu aziz vatanın toprakları üzerinde
yetişen azimli ve inançlı Türk gençliği, dökülen temiz kanların
ve Cumhuriyet devrimlerimizin aydın ürünleridir. Vatanın ve milletin
selameti için her zorluğa iman dolu göğsümüzü germek, gerçek amacımızı
olacaktır.

Ey Türk'ün büyük Ata'sı !

İstiklâl ve Cumhuriyetimizi korumak gerektiği zaman, içinde bulunacağımız
durumlar ve şartlar ne olursa olsun, kudret ve cesaretimizi damarlarımızdaki
asil kandan alarak, bütün engelleri aşıp her güçlüğü yenmek azmindeyiz.

Türk gençliği olarak özgürlüğün, bağımsızlığın, egemenliğin,
cumhuriyet ve devrimlerin yılmaz bekçileriyiz. Her zaman, her yerde
ve her durumda Atatürk ilkelerinden ayrılmayacağımıza, çağdaş uygarlığa
geçmek için bütün zorlukları yeneceğimize, namus ve şeref sözü verir,
kendimizi büyük Türk ulusuna adarız.

Türk Gençliği

NUTUK'TAN

YA BAĞIMSIZLIK YA ÖLÜM



"1919 yılı Mayısının 19 uncu günü Samsun'a çıktım. Genel durum
ve görünüş: Osmanlı Devleti'nin içinde bulunduğu topluluk, Genel
Savaşta yenilmiş, Osmanlı ordusu her yanda zedelenmis, koşulları
ağır bir "Ateşkes Anlaşması" imzalanmış. Büyük Savaşın
uzun yılları boyunca, ulus yorgun ve yoksul bir durumda. Ulusu ve
yurdu Genel Savaşa sürükleyenler, kendi başlarının kaygısına düşerek,
yurttan kaçmışlar. Padişah ve Halife olan Vahdettin, soysuzlaşmış,
kendini ve yalnız tahtını koruyabileceğini umduğu alçakça yollar
araştırmakta. Damat Ferit Paşa'nın başkanlığındaki Hükümet, güçsüz,
onursuz, korkak, yalnız padişahın isteklerine uymuş ve onunla birlikte
kendilerini koruyabilecek herhangi bir duruma boyun eğmiş.

Ordunun elinden silâhları ve cephanesi alınmış ve alınmakta...

İtilâf devletleri, Ateşkes Anlaşması hükümlerine uymayı gerekli
görmüyorlar. Birer uydurma nedenle, İtilaf donanmaları ve askerleri
İstanbulda. Adana iline Fransızlar; Urfa, Maraş, Antebe İngilizler
girmişler. Antalya ile Konyada İtalyan birlikleri, Merzifonla Samsunda
İngiliz askerleri bulunuyor. Her yanda yabancı devletlerin subay
ve memurları ve özel adamları çalışmakta. Daha sonra, sözümüze başlangıç
olarak aldığımız tarihten dört gün önce, 15 mayıs 1919 da İtilaf
devletlerinin uygun bulmasıyla Yunan ordusu İzmire çıkarılıyor.


Bundan başka, yurdun dört bir bucağında Hıristiyan azınlıklar, gizli,
açık, özel istek ve amaçlarının elde edilmesine, devletin bir an
önce çökmesine çalışıyorlar.

Bu açıklamadan sonra genel durumu, daha dar bir çerçeve içine alarak,
çabucak ve kolayca, hep birlikte gözden geçirelim:

Düşman devletler Osmanlı Devletine ve ülkesine maddesel ve tinsel
bakımdan saldırmışlar; yoketmeye ve paylaşmaya karar vermişler.
Padişah ve Halife olan kişi, hayat ve rahatını kurtarabilecek çareden
başka bir şey düşünmüyor. Hükümeti de aynı durumda. Farkında olmadığ
halde başsız kalmış olan ulus, karanlık ve belirsizlik içinde, olup
bitecekleri bekliyor. Felaketin korkunçluğunu ve ağırlığını anlamaya
başlayanlar, bulundukları çevreye ve olaylardan etkilenebilme güçlerine
göre kurtuluş çaresi saydıkları yollara başvuruyorlar... Ordu, adı
var, kendi yok bir durumda. Komutanlar ve subaylar, Genel Savaşın
bunca sıkıntı ve güçlükleriyle yorgun, yurdun parçalanmakta olduğunu
görmekle yürekleri kan ağlıyor; gözleri önünde derinleşen karanlık
felâket uçurumunun kıyısında kafaları, çıkar yol, kurtuluş yolu
aramakta... Burada, pek önemli olan bir noktayı da belirtmeli ve
açıklamalıyım. Ulus ve ordu, Padişah ve Halifenin hayınlığından
haberli olmadığı gibi, o makama ve o makamda bulunana karşı yüzyılların
kökleştirdiği din ve gelenek bağlarıyla içten bağlı ve uysal. Ulus
ve ordu, kurtuluş yolu düşünürken bu atadan gelen alışkanlık dolayısıyla
kendinden önce yüce halifeliğin ve padişahlığın kurtuluşunu ve dokunulmazlığını
düşünüyor. Halifesiz ve padişahsız kurtuluşun anlamını kavramaya
yetenekli değil... Bu inançla bağdaşmaz görüş ve düşüncelerini açığa
vuracakların vay haline! Hemen dinsiz, vatansız, hayin, istenmez
olur. Bir başka önemli noktayı da söylemek gerekir. Kurtuluş yolu
ararken, İngiltere, Fransa, İtalya gibi büyük devletleri gücendirmemek,
temel ilke gibi görülmekteydi. Bu devletlerden yalnız biriyle bile
başa çıkılamayacağı kuruntusu, hemen bütün kafalarda yer etmişti.
Osmanlı Devleti'nin yanında, koskoca Almanya, Avusturya-Macaristan
varken hepsini birden yenen, yerlere seren itilâf kuvvetleri karşısında,
yeniden onlarla düşmanlığa varabilecek durumlara girmekten daha
büyük mantıksızlık ve akılsızlık olamazdı. Bu anlayışta olan yalnız
halk değildi; özellikle, seçkin denilen insanlar bile böyle düşünüyordu.


Öyleyse, kurtuluş yolu ararken iki şey söz konusu olmayacaktı. İlkin,
İtilâf devletlerine karşı düşmanlık durumuna girilmeyecekti; sonra
da, Padişah ve Halifeye canla başla bağlı kalmak temel koşul olacaktı.


Şimdi baylar, izin verirseniz size bir soru sorayım: Bu durum ve
koşullar karşısında kurtuluş için, nasıl bir karar düşünülebilirdi?
Açıkladığım bilgilere ve gözlem sonuçlarına göre üç türlü karar
ortaya atılmıştı: Birincisi, İngiltere'nin koruyuculuğunu istemek;
ikincisi, Amerika'nın güdümünü istemek. Bu iki türlü karara varmış
olanlar, Osmanlı Devletinin bir bütün olarak kalmasını düşünenlerdir.
Osmanlı ülkesinin çeşitli devletler arasında paylaşılmasından ise,
bu ülkeyi bütün olarak bir devletin kanadı altında bulundurmayı
yeğleyenlerdir. Üçüncü karar, bölgesel kurtuluş yollarıyla ilgilidir.
Örneğin: Bazı bölgeler, kendilerinin Osmanlı Devleti'nden koparılacağı
görüşüne karşı ondan ayrılmamak yollarına başvuruyor. Bazı bölgeler
de, Osmanlı Devleti'nin ortadan kaldırılacağına, Osmanlı ülkesinin
paylaşılacağına olup bitti gözüyle bakarak kendi başlarını kurtarmaya
çalışıyorlar. Bu üç türlü kararın gerekçesi, yapmış olduğum açıklamalar
arasında vardır.

Baylar, ben bu kararların hiçbirini yerinde bulmadım. Çünkü bu kararların
dayandığı bütün kanıtlar ve mantıklar çürüktü, temelsizdi. Gerçekte,
içinde bulunduğumuz o günlerde, Osmanlı Devleti'nin temelleri çökmüş,
ömrü tükenmişti. Osmanlı ülkesi bütün bütüne parçalanmıştı. Ortada
bir avuç Türk'ün barındığı bir ata yurdu kalmıştı. Son olarak, bunun
da paylaşılmasını sağlamak için uğraşılmaktaydı. Osmanlı Devleti,
onun bağımsızığı, padişah, halife, hükümet, bunların hepsi kavramı
kalmamış birtakım anlamsız sözlerdi. Neyin ve kimin dokunulmazlığı
için kimden ve ne gibi yardım istemek düşünülüyordu ? O halde sağlam
ve gerçek karar ne olabilirdi? Baylar, bu durum karşısında bir tek
karar vardı. O da ulus egemenliğine dayanan, kayıtsız, koşulsuz,
bağımsız yeni bir Türk Devleti kurmak.

İşte, daha İstanbul'dan çıkmadan önce düşündüğümüz ve Samsun'da
Anadolu topraklarına ayak basar basmaz uygulamaya başladığımız karar,
bu karar olmuştur.

Bu kararın dayandığı en sağlam düşünüş ve mantık şu idi: Temel ilke,
Türk ulusunun onurlu ve Şerefli bir ulus olarak yaşamasıdır. Bu,
ancak tam bağımsız olmakla sağlanabilir. Ne denli zengin ve gönençli
olursa olsun, bağımsızlıktan yoksun bir ulus, uygar insanlık karşısında
uşak durumunda kalmaktan kendini kurtaramaz. Yabancı bir devletin
koruyuculuğunu istemek insanlık niteliklerinden yoksunluğu, güçsüzlüğü
ve beceriksizliği açığa vurmaktan başka bir şey değildir. Gerçekten
bu aşağılık duruma düşmemiş olanların, isteyerek başlarına yabancı
bir yönetici getirmeleri hiç düşünülemez. Oysa, Türk'ün onuru ve
yetenekleri çok yüksek ve büyüktür. Böyle bir ulus, tutsak yaşamaktansa
yokolsun, daha iyidir.

Ö y l e y s e, y a b a ğ ı m s ı z l ı k,
y a ölüm! İşte gerçek kurtuluşu
isteyenlerin parolası bu olacaktı. Bir an için, bu kararın uygulanmasında
başarısızlığa uğranılacağını düşünelim. Ne olacaktı? Tutsaklık.
Peki efendim, öteki kararlara uymakla da sonuç bu çıkmayacak mıydı?
Şu ayrımla ki, bağımsızlığı için ölümü göze alan ulus, insanlık
onur ve şerefinin gereği olan her özveriye başvurduğunu düşünerek
avunur ve elbette, tutsaklık zincirini kendi eliyle boynuna geçiren
uyuşuk, onursuz bir ulusla karşılaştırılınca, dost ve düşman gözündeki
yeri çok başka olur. Sonra, Osmanlı soyunu ve devletini sürdürmeğe
çalışmak, elbette Türk ulusuna karşı en büyük kötülüğü yapmaktı.
Çünkü ulus, her türlü özveriye başvurarak bağımsızlığını sağlasa
da, padişahlık sürüp giderse, bu bağımsızlık güvenli sayılamazdı.
Artık yurtla, ulusla hiç bir vicdan ve düşünce bağı kalmamış bir
sürü delinin, devlet ve ulus bağımsızlığının

ve onurunun koruyucusu durumunda bulundurulması nasıl uygun görülebilirdi?
"

"...

Son sözlerimi özellikle memleketimizin gençliğine yöneltmek istiyorum.

Gençler !

Cesaretimizi artıran ve sürdüren sizsiniz. Siz almakta olduğunuz
terbiye ve irfanla, insanlık meziyetinin, vatan sevgisinin, fikir
hürriyetinin en kıymetli timsali olacaksınız.

Ey yükselen yeni nesil ! .. Gelecek sizindir. Cumhuriyeti biz kurduk.
Onu yüceltecek yaşatacak olan sizsiniz..."

"...

Bu konuşmamla, millî hayatı sona ermiş sanılan büyük bir milletin
bağımsızlığını nasıl kazandığını; ve bilim ve tekniğin en son esaslarına
dayalı, millî ve çağdaş bir devleti nasıl kurduğunu anlatmağa çalıştım.

Bugün ulaşmış olduğumuz sonuç, yüzyıllardan beri çekilen millî felâketlerden
alınan derslerin ve bu aziz vatanın her köşesini sulayan kanların
bedelidir.

Bu sonucu, Türk Gençliğine emanet ediyorum..."

Gazi Mustafa Kemâl ATATÜRK

ATATÜRK ve GENÇLİK

• Gençler,
  
  Cesaretimizi güçlendiren ve sürdüren sizlersiniz. Siz, almakta
  olduğunuz terbiye ve kültür ile, insanlık değerinin, vatan sevgisinin
  en değerli örneği olacaksınız.
  
  Ey yükselen yeni nesil, gelecek sizindir. Cumhuriyeti biz kurduk;
  onu yükseltecek ve sürdürecek sizsiniz.
  
  
  
  
  
• Türk genci, devrimlerin ve rejimin sahibi ve bekçisidir.
  Bunların lüzumuna, doğruluğuna herkesten çok inanmıştır; rejimi
  ve devrimleri benimsemiştir. Bunları zayıf düşürecek en küçük
  veya en büyük bir kıpırtı ve bir hareket duydu mu, bu memleketin
  polisi vardır, jandarması vardır, ordusu vardır, adliyesi vardır
  demeyecektir. Hemen müdahale edecektir. Elle, taşla, sopa ve silahla,
  nesi varsa onunla kendi eserini koruyacaktır. Polis gelecektir;
  asıl suçluları bırakıp, suçlu diye onu yakalayacaktır. Genç, "polis
  henüz devrim ve cumhuriyetin polisi değildir" diye düşünecek,
  fakat asla yalvarmayacaktır. Mahkeme onu mahkum edecektir. Yine
  düşünecek: "Demek adliyeyi de islah etmek, rejime göre düzenlemek
  lazım!" Onu hapse atacaklar. Kanun yolundan itirazlarını
  yapmakla beraber; bana, İsmet Paşa'ya, Meclis'e telgraflar yağdırıp
  haksız ve suçsuz olduğu için tahliyesine çalışılmasını kayrılmasını
  istemeyecek. Diyecek ki, "Ben inan ve kanaatimin icabını
  yaptım. Müdahale ve hareketimde haklıyım. Eğer buraya haksız gelmişsem,
  bu haksızlığı meydana getiren sebep ve amilleri düzeltmek de benim
  vazifemdir!" İste benim anladığım Türk genci ve Türk gençliği!
  
  
  
  
  
  
• Gençliği yetiştiriniz. Onlara ilim ve irfanın (kültürün)
  müspet fikirlerini veriniz. İstikbalin aydınlığına onlarla kavuşacaksınız.
  Hür fikirler tatbik (uygulama) mevkiine konduğu vakit Türk milleti
  yükselecektir.
  
  
  
  
  
• Gençlerin her şeyden önce millete güven vermeleri
  gereklidir.
  
  
  
  
  
• Bir gün ulusu sizin gibi beni anlamış gençliğe
  bırakacağımdan çok memnun ve mesudum.
  

• Her kafanın anlamaktan aciz olduğu yüksek bir varlıktır
  gençlik
  
  
  
  
  
• Rica ile, merhamet dilenmekle bir millet ve devletin
  şeref ve istiklâli kurtarılmaz. Türk milleti, gelecek nesiller
  için bunu unutmamalıdır.
  

• Gençlerimiz ve aydınlarımız ne için yürüdüklerini
  ve ne yapacaklarını öncelikle kendi düşüncelerinde iyice kararlaştırılmalı,
  onları halk tarafından iyice benimsenip kabul edilebilir bir hâle
  getirmeli, onları ancak ondan sonra ortaya atmalıdır. Ben çok
  ümitliyim ki, gençlerimiz bunu yapacak derecede yetişkindir. Biliyorum
  ki ihtiyarlarımız gibi gençlerimizin de tecrübeleri vardır. Zira
  milletimizin yakın senelere ait gördüğü acı dersler, yakın yılların
  en yoğun olaylar ile dolu oluşu, devrimizin gençlerini eski devirlerin
  ihtiyarları kadar ve belik onlardan fazla olayın şahidi, dolaysıyla
  gençliğimizi ihtiyarlar kadar tecrübe sahibi yaptı. Herhangi bir
  gencimiz yaşadığı devrin belki üç katı oranında olaya şahit olduğu
  için her gencimiz üç misli yaş sahibi sayılabilir, onları da ihtiyarlar
  gibi tecrübeli kabul edebiliriz. Gençliğimizin sahip oldukları
  bu tecrübelerden istifade ederek çalışkan, memlekete faydalı ve
  büyük imanla donatılmış olarak vazifelerini hakkıyla yerine getireceklerine
  eminim.
  

• Her şeye rağmen muhakkak bir ışığa doğru yürümekteyiz.
  Bende bu imanı yaşatan kuvvet, yalnız aziz memleket ve milletimin
  hakkındaki sonsuz sevgim değil, bugünün karanlıları, ahlâksızlıkları,
  şarlatanlıkları içinde sırf vatan ve hakikat aşkıyla ışık serpmeye
  ve aramaya çalışan bir gençlik görmemdir.
  

• Arkadaşlar, Gençliğe bakın, Türk millî bünyesindeki
  asil kanın ifadesine dikkat edin.
  

• Gençlikle iftihar ediyorum ve gençliğe güveniyorum.
  

• Vatanın bütün ümidi ve geleceği size, genç nesillerin
  anlayış ve enerjisine bağlanmıştır.
  

• Biz her şeyi gençliğe bırakacağız... Geleceğin
  ümidi, ışıklı çiçekleri onlardır. Bütün ümidim gençliktedir.
  

• Gelecek için hazırlanan vatan evlâtlarına, hiçbir
  güçlük karşısında yılmayarak tam bir sabır ve metanetle çalışmalarını
  ve öğrenim gören çocuklarımızın ana ve babalarına da yavrularının
  öğreniminin tamamlanması için hiçbir fedakârlıktan çekinmemelerini
  tavsiye ederim.
  

• Milletin bağrından temiz bir nesil yetişiyor. Bu
  eseri ( Türkiye Cumhuriyeti Devleti ) ona bırakacağım ve gözüm
  arkamda olmayacak.
  

• Sizin gibi gençlere malik bulundukça, bu vatan
  ve milletin, şimdiye kadar elde etmeği başardığı zaferlerin üstüne
  çok daha büyük zaferler koyabileceğine şüphe etmiyorum.
  

• Türkiye Cumhuriyetinin, özellikle bugünkü gençliğine
  ve yetişmekte olan çocuklarına hitap ediyorum: Batı senden, Türk'ten
  çok geriydi. Manada, fikirde, tarihte bu böyleydi. Eğer bugün
  batı teknikte bir üstünlük gösteriyorsa, ey Türk Çocuğu, o kabahat
  da senin değil, senden öncekilerin affedilmez ihmalinin bir sonucudur.
  Şunu da söyleyeyim ki, çok zekisin! .. Bu belli. Fakat zekânı
  unut! .. Daima çalışkan ol...
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  

Gazi
Mustafa Kemâl ATATÜRK

ATATÜRK ve SPOR

• Türk sosyal bünyesinde spor hareketlerini düzenlemekle
  görevli olanlar , Türkçocuklarının spor hayatını yüceltmeyi düşünürken
  sadece gösteriş için herhangi bir yarışmada kazanmak azmiyle spor
  çizmezler. Esas olan bütün yaştaki Türkler için Beden Eğitimi
  sağlamaktır.
  

• Spor yalnız beden kabiliyetinin bir üstünlüğü sayılmaz.
  İdrak ve ahlâk da bu işe yardım eder. Zekâ ve kavrayışı kısa olan
  kuvvetliler , zekâ kavrayışı yerinde olan daha az kuvvetlilerle
  başa çıkamazlar. Ben Sporcunun zeki ,çevik aynı zamanda ahlâklısını
  severim.
  

• Büyük olmak için hiç kimseye iltifat etmeyeceksin
  ; hiç kimseyi aldatmayacaksın ; memleket için hakiki mefkûre ne
  ise onu görecek , o hedefe yürüyeceksin. Herkes senin aleyhinde
  bulunacaktır; herkes seni yolundan çevirmeye çalışacaktır. Fakat
  sen buna mütehammil olacaksın; önüne nihayetsiz manialar yığacaklardır.
  Kendini büyük değil, küçük zayıf ,vasıtasz , hiç telâkki ederek
  , kimseden yardım gelmeyeceğine kani olarak bu maniaları aşacaksın.
  Bundan sonra sana büyüksün derlerse, bunu söyleyenlere güleceksin.
  
  

• Her çeşit spor faaliyetini Türk gençliğinin milli
  terbiyesinin ana unsurlarından saymak lâzımdır. Bu işte hükümetin
  şimdiye kadar olduğundan daha çok ciddi ve dikkatli davranması
  , Türk gençliğinin spor bakımından da milli heyecan içinde , itina
  ile yetiştirilmesi önemli tutulmalıdır.
  

• Türk milleti anadan doğma sporcudur. Henüz yürümeye
  başlayan köy çocuklarını bile harman yerinde güreşirken görürsünüz.
  Ata en çok , ve iyi binen yalnız Türk erkekleri değildir. Türk
  kadını da bu işi iyi bilir.
  

• Türk çocuklarına sporun bu günkü tekniğini öğretmek
  ve bunların bir kısmını bazı törenlerde ve bayramlarda dekor ortaya
  koymak gerekir. Buna lüzum var mı, yok mu ? gibi soruya söyle
  cevap verilebilir. Esasen yoktur ; fakat hakikati ufak bir örnekle
  ispat edebilmek için gereklidir.
  

• Müspet bilimlerin temellerine dayanan , güzel sanatları
  seven , fikir terbiyesinde olduğu kadar beden terbiyesinde de
  kabiliyeti artmış ve yükselmiş olan erdemli, kuvvetli bir nesil
  yetiştirmek ana siyasetimizin açık delilidir.
  

• Tatbik eden , icra eden, karar verenden daima kuvvetlidir.
  · Hakikati konuşmaktan korkmayınız.
  

• Açık ve kat' i söyleyeyim ki , sporda muvaffak
  olmak için her türlü muavenetten ziyade, bütün milletçe sporun
  mahiyeti ve kıymeti anlaşılmış olmak ve ona kalpten muhabbet ve
  onu vatani vazife telâkki eylemek lâzımdır.
  

• Dünyada spor hayatı, spor alemi çok önemlidir.
  Bu kadar önemli olan spor hayatı bizim için daha önemlidir.
  

• Her boy ölçüşmede arkalarında Türk Milletinin bulunduğu
  ve Millet şerefini düşünmelerini Türk sporcularına meslek düsturu
  olarak kaydediyorum.
  

• Türk sosyal bünyesinde spor düzenlemekle vazifeli
  olanlar, Türk çocuklarının spor hayatını yüceltmeyi düşünürken
  sadece gösteriş için herhangi bir yarışmada kazanmak azmiyle spor
  yaptırmazlar. Esas olan bütün yaştaki Türkler için beden eğitimi
  ve terbiyesini sağlamaktır.
  

Gazi Mustafa Kemâl ATATÜRK